Θυροειδης και Ενδοκρινεις αδενες

Παθήσεις Θυρεοειδούς Αδένος

Ο θυρεοειδής αδένας είναι ο μεγαλύτερος ενδοκρινής αδένας του ανθρώπινου σώματος. Εντοπίζεται στην πρόσθια περιοχή του τραχήλου, μπροστά και εκατέρωθεν της τραχείας, έχει βάρος περίπου 20 γραμμάρια και αποτελείται από 2 λοβούς (δεξιό και αριστερό), οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους με τον ισθμό, ενώ ενίοτε υπάρχει και ένας ακόμα λοβός που ξεκινάει από τον ισθμό προς τα άνω και λέγεται πυραμοειδής.

Παθήσεις

1) Ανωμαλίες ανάπτυξης του θυρεοειδούς

2) Παθήσεις που προκαλούν υπερθυρεοειδισμό

3) Παθήσεις που προκαλούν υποθυρεοειδισμό

4) Θυρεοειδίτιδες

5) Καρκίνο του θυρεοειδούς

Σημαντικό κλινικό εύρημα του θυρεοειδούς είναι η διόγκωσή του, που ωστόσο δεν εμφανίζεται πάντα όταν υπάρχει κάποια πάθηση του αδένα. Φυσιολογικά, ο αδένας δεν ψηλαφάται, ωστόσο σημαντικές διογκώσεις μπορούν να γίνουν αντιληπτές καθώς ο αδένας ακολουθεί την κίνηση της κατάποσης και “ανεβοκατεβαίνει” μαζί με τον θυρεοειδή χόνδρο. Κάθε διόγκωσή του αναφέρεται κλινικά ως βρογχοκήλη.

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Η χειρουργική επέμβαση είναι η σημαντικότερη αρχική θεραπεία για τους περισσότερους πρόσφατα διαγνωσθέντες καρκίνους θυρεοειδή. Η πιθανότητα ίασης είναι μεγαλύτερη από 90% εάν ο καρκίνος είναι εντοπισμένος μόνο εντός του θυρεοειδούς αδένα. Ακόμα κι αν ο όγκος έχει διηθήσει τραχηλικούς λεμφαδένες, οι περισσότεροι ασθενείς μπορούν ακόμα να θεραπευτούν εάν αφαιρεθούν ο θυρεοειδής αδένας και οι λεμφαδένες στο κεντρικό διαμέρισμα του λαιμού και ενδεχομένως και στα πλάγια διαμερίσματα του λαιμού.Η υφολική θυρεοειδεκτομή αποτελεί τη θεραπεία εκλογής για τους ασθενείς με πολύ μεγάλο θυρεοειδή ή με πολυοζώδη βρογχοκήλη. Ο ασθενής προετοιμάζεται με αντιθυρεοειδικά φάρμακα μέχρι να γίνει ευθυρεοειδικός (περίπου 6 εβδομάδες). Επιπλέον, για 2 εβδομάδες πριν την επέμβαση, ο ασθενής λαμβάνει κορεσμένο διάλυμα ιωδιούχου καλίου, 5 σταγόνες επί δύο φορές την ημέρα. Το σχήμα αυτό έχει αποδεχθεί εμπειρικά ότι μειώνει την αγγειοβρίθεια του αδένα και απλοποιεί την επέμβαση . Η ολική θυρεοειδεκτομή συνήθως δεν είναι απαραίτητη, εκτός και αν ο ασθενής παρουσιάζει βαριά και εξελισσόμενη οφθαλμοπάθεια. Αν όμως παραμείνει μεγάλη ποσότητα θυρεοειδικού ιστού, η νόσος μπορεί να υποτροπιάσει. Οι περισσότεροι χειρουργοί αφήνουν 2-3 g θυρεοειδικού ιστού σε κάθε πλευρά του τραχήλου. Πολλοί ασθενείς όμως χρειάζονται υποκατάσταση με θυρεοειδικές ορμόνες μετά τη θυρεοειδεκτομή για τη νόσο Graves

 
ΚΑΛΕΣΤΕ ΜΑΣ
ΚΛΕΙΣΤΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ