Επεμβασεις κηλης

Η Θεραπεία της Βουβωνοκήλης:

Είναι γενικά παραδεκτό ότι η αποκατάσταση της βουβωνοκήλης μπορεί να γίνει μόνο με χειρουργικές μεθόδους. Η τακτική που ακολουθείται είναι απλή: έλεγχος και επαναφορά των προβαλλόμενων, εκτός θέσης οργάνων/ιστών στην σωστή ανατομική τους θέση (ανάταξη κήλης) με ταυτόχρονη διόρθωση του λόγου της μετακίνησής τους, δηλαδή την ενίσχυση του ασθενούς εκείνου σημείου, από το οποίο έχουν προβάλλει (αποκατάσταση κήλης).

Συνηθες σύμπτωμα  είναι η τοπική διόγκωση στην βουβωνική χώρα συχνά συνδυαζόμενη με ήπιο ή εντονότερο πόνο, ο οποίος επιδεινώνεται με την αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης  ή και με τις κινήσεις του εντέρου.

Η κήλη μπορεί να είναι ‘ανατάξιμη’, δηλαδή να είναι δυνατή η επαναφορά του περιεχομένου στην κοιλιά, οπότε η διόγκωση μπορεί και να εξαφανίζεται παροδικά αναλόγως την θέση του ατόμου.

Σε άλλες περιπτώσεις δεν είναι ορατή καμία διόγκωση και η βουβωνοκήλη γίνεται αισθητή μόνο μέσω του πόνου, ενώ αρκετές φορές δεν παρουσιάζει καθόλου ενοχλήσεις και η διάγνωσή της γίνεται τυχαία κατά την κλινική εξέταση από τον γιατρό.

Στην περίπτωση της οσχεοβουβωνοκήλης ενδοκοιλιακά όργανα/ιστοί (π.χ. εντερικές έλικες) φτάνουν διαμέσου του βουβωνικού πόρου μέχρι το όσχεο στους άντρες ή τα μεγάλα χείλη στις γυναίκες, οπότε παρατηρείται διόγκωση, πόνος ακόμα και εντερικοί ήχοι στις περιοχές αυτές.

Η χειρουργική αυτή παρουσίασε μίας μεγάλη γκάμμα επεμβάσεων, ανάλογα με τον τρόπο συρραφής των ιστών, και ανάλογα με τους χειρουργούς – πρωτοπόρους εκείνης της εποχής, έλαβαν και την ανάλογη “ονομασία” πχ Bassini, Souldice, Turner, Darn κλπ.
Η σημαντικότερη εξέλιξη της χειρουργικής αντιμετωπισης της κήλης ειναι η μέθοδος τοποθέτησης  πλέγματος, που καθιερώθηκε απο τον Lichtenstein στις αρχες της δεκαετιας του ’80.
Η επεμβάσεις τοποθέτησης πλεγματος, ακολόυθησαν μεγάλη ανθιση στα επόμενα χρόνια και καταξιώθηκαν στην χειρουργική κοινοπτητα παγκοσμίως, κυρίως λογω των σημαντικων αποτελεσμάτων της μεθόδου σε σχέση με την επανεμφάνιση υποτροπή της κηλης μετεγχειρητικά, σε πολυ χαμηλά ποσοστά.
Σήμερα σε πολλά κέντρα και πολλοί χειρουργοί επιτελούν με ασφάλεια την ανοικτή μέθοδο, με την ιδια επιτυχία.

 

Κλασικές – ανοικτές επεμβάσεις μέσω μικρής τομής στην βουβωνική χώρα υπό τοπική, ραχιαία ή γενική αναισθησία

  1. χωρίς ενίσχυση των κοιλιακών τοιχωμάτων (παιδοχειρουργική)
  2. με ενίσχυση των κοιλιακών τοιχωμάτων μέσω διάφορων τεχνικών συρραφής, χρησιμοποιώντας τους ίδιους τους ιστούς του ασθενούς (αποκατάσταση υπό τάση χωρίς πλέγμα, π.χ. μέθοδος κατά Shouldice)
  3. με ενίσχυση των κοιλιακών τοιχωμάτων με ειδικό συνθετικό πλέγμα (αποκατάσταση χωρίς τάση με πλέγμα, π.χ. μέθοδος κατά Lichtenstein)

Ελάχιστα επεμβατικές – Λαπαροσκοπικές επεμβάσεις με χρήση ειδικών εργαλείων και κάμερας (οπτικής) μέσω μικρότερων τομών στο δέρμα συνήθως υπό γενική αναισθησία

  1. Λαπαροσκοπική τεχνική TEP διαμέσου των μυϊκών στρωμάτων του κοιλιακού τοιχώματος, χωρίς πρόσβαση στην περιτοναϊκή κοιλότητα (ολική εξωπεριτοναϊκή αποκατάσταση)
  2. Λαπαροσκοπική τεχνική TAPP με πρόσβαση στην περιτοναϊκή κοιλότητα (διακοιλιακή προπεριτοναϊκή αποκατάσταση.)
 
ΚΑΛΕΣΤΕ ΜΑΣ
ΚΛΕΙΣΤΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ